آمادگی هوازی

  • مشاهده در قالب پی دی اف

آمادگی هوازی

گردآورنده:شیوا علمازاده


 

 

 

 

از نظر فیزیولوژی، حداکثر اکسیژن برداشتی(vo2 max) را آمادگی هوازی تعریف می کنند.

به نظر می رسد همه ی عوامل تعیین کننده ی آمادگی هوازی بسته به شخص، در کودکان در مقایسه با بزرگسالان تفاوتی نداشته باشد. تنها بعد اضافی هنگام کودکی، رشد آمادگی هوازی، چه به لحاظ فیزیولوژی و چه عملکردی، و عوامل تعیین کننده ی پدیدایی فردی است که ممکن است متفاوت از ابعاد دیگر و تعیین کننده ی تغییرات بین فردی باشد. 

افزایشvo2 max

دوران کودکی با افزایش پیش رونده ی عناصر دستگاهی به منصه ی ظهور می رسد کهvo2 max ، ریه ها، قلب، عضله ی اسکلتی و نیز افزایش عملکرد استقامتی را معین می کند. در نتیجه، مقادیر مطلق حداکثر توان هوازی متناسب با رشد کودک افزایش می یابد. از 6 تا 12 سالگی، vo2 max پسربچه ها تا بیشتر از دو برابر افزایش می یابد( از 2/1 لیتر در دقیقه به 7/2 لیتر در دقیقه).

مقادیر متوسط دختران تقریبا 200 میلی لیتر در دقیقه کمتر از پسران در همان سن تقویمی است.

هنگام بلوغ و بر اثر آثار آنابولیکی تستوسترون، افزایش vo2 max در پسران شتاب می گیرد، در حالی که در دختران به فلات می رسد.

چنانچه vo2 max نسبت به وزن بدن بیان می شود، تغییراتی اساسی در سال های کودکی در پسران مشاهده نمی شود؛ هنگام آزمون نوارگردان، مقادیر نوعی vo2 max آنها 50 تا52 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم در دقیقه است.

با وجود این، در دختران، کاهش پیش رونده در vo2 max وابسته به وزن از 8 سالگی به بعد مشاهده می شود، و در دختران 15 ساله، vo2 max 20 درصد کمتر از پسران هم سن آنهاست(42 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم در دقیقه).

هنوز درک کاملی از نحوه ی افزایش آمادگی هوازی متناسب با سن و با توجه به اندازه بدن در جوانان در دست نداریم.

 

 

 

 

نماهای معیار هستی زاییvo2 max

تأثیر متقابل بین دو عامل، مسؤل شناسایی نمایی معیار وزنvo2 max در کودکان و نوجوانان است:

1-      محدود بودن فعالیت آنزیم هوازی سلولی

2-      اندازه ی بافتی که مصرف کننده ی اصلی انرژی هنگام فعالیت ورزشی (یعنی عضله اسکلتی) نسبت به وزن بدن است.

 

فعالیت آنزیم هوازی

عملکرد آنزیم هوازی سلولی معین می کند که ماشین سوخت و ساز هوازی تا چه اندازه کار می کند. مشاهده شده در حیوانات بزرگسال و در کودکان فعالیت این آنزیم ها( به ازای هر گرم بافت عضله) در حالت استراحتی با توجه به افزایش وزن بدن کاهش می یابد.

اینکه چرا فعالیت آنزیم های هوازی باید با توجه به ابعاد بدنی صورت گیرد، همچنان بی پاسخ مانده است. سرعت واکنش های اکسایشی را عوامل زیر کنترل می کند:

1-      میزان تخلیه ATP

2-      دسترسی به سوبسترا

3-      غلظت آنزیمی

یافته های پژوهشی اندکی نشان می دهند هنگام فعالیت ورزشی، از نظر بالیدگی تفاوتی در تخلیه ATP یا دسترسی به سوبسترا وجود ندارد.

توده ی عضله اسکلتی

در سال های رشد، اندازه اندام های داخلی با توجه به وزن بدن به صورت پیش رونده ای کاهش می یابند.

همزمان وزن عضلات بدن درصد افزایش پیش رونده ای از وزن عضلات را به خود اختصاص می دهد. با استفاده از منابع مقطعی، مالینا و بوچارد(1991) محاسبه کردند متوسط وزن عضلات در درصدی از وزن بدن پسران از 42 درصد در 5 سالگی به 53 درصد در 17 سالگی افزایش می یابد. با وجود این، هیچ تغییر ملموسی در زنان در همین دو مقطع سنی مشاهده نشد( به ترتیب، 41 و 42 درصد).

از این رو، شواهد متقاعد کننده ای نشان می دهند در کودکان،VO2 max رابطه تنگاتنگی با حجم عضلات دارد. با وجود این، معلوم شده اگر این تنها عامل تأثیرگذار بر رابطه VO2max با افزایش اندازه بدن باشد، نمای معیار وزن ویژه VO2max باید بزرگتر از 1 شود. این تنها مورد نیست، در حقیقت در بیشتر گزارش ها، نماهای معیار وزن ویژه VO2max کمتر از 1 است.

آیا VO2max (یا VO2 اوج) واقعاً VO2max است؟

الگوی سنتی می گوید  برداشت اکسیژن هنگام آزمون فعالیت ورزشی پیش رونده به صورت  خطی افزایش می یابد تا حدود عملکردی زنجیره اکسیژن تأمین اکسیژن به دست آید. در این شدت های فعالیت ورزشی بالای این نقطه که VO2max تعریف می شود مقادیر VO2 به فلات می رسد. سپس انرژی مصرفی به سوخت وساز بی هوازی متکی است.

مطالعات نشان دادند VO2 نمی تواند با بارهای فوق بیشینه فراتر از مقادیری که در آزمون پیش رونده استاندارد مشاهده شده و در آن فلاتی مشاهده نمی شود افزایش یابد. این موضوع نشان می دهد علی رغم نبود فلات، VO2 هنگام فعالیت ورزشی اوج در حقیقت محدودیت های اکسیژن رسانی در کودکان را وامی تاباند. از این رو ،VO2 اوج را زمانی می توان بازتاب دهنده VO2max در نظر گرفت که معیارهای عینی و ذهنی معینی(RER، تواتر قلبی) تأمین شوند.

 

 

تواتر قلبی و اختلاف اکسیژن سرخرگی-سیاهرگی

تعیین VO2max با حداکثر تواتر قلبی در کودکان ونوجوانان نادرست است، مقادیر آن در کودکان و نوجوانان به میزان آمادگی هوازی، جنس و سن تقویمی یا زیستی وابسته نیست.

هنگام فعالیت ورزشی بیشینه، AVO2diff در دوران کودکی تنها اندکی تغییر می کند و مقادیر آن در پسران و دختران غیرآماده، آماده و ورزیده مشابه است.

مقادیرAVO2diff هنگام فعالیت ورزشی بیشینه را که با استفاده از برون ده قلبی برآورد شده در دختران و پسران غیر ورزیده نابالغ و کودکان پسر دوچرخه سوار خیلی ورزیده تا حد بسیاری مشابه اند.

تنها ابزاری که از طریق آن AVO2diff افزایش می یابد عبارت است از:

1-افزایش غلظت هموگلوبین(افزایش محتوای اکسیژن سرخرگی)

2- تغییر توزیع جریان خون هنگام فعالیت ورزشی

در پسران هنگام بلوغ، مقادیر هموگلوبین افزایش می یابد که پیامد آن افزایش محتوای اکسیژن سرخرگی است. بین 12 تا 16 سالگی، متوسط غلظت هموگلوبین در پسران از 7/13 به 2/15 گرم در دسی لیتر افزایش می یابد.

بنابراین، از این مشاهدات می توان نتیجه گرفت AVO2diff بیشینه در تأمین اکسیژن برای عضلات فعال کودکان و نوجوانان هم جنس و با وضعیت بلوغی مشابه تفاوتی ندارد.

AVO2diff بیشینه بر افزایش های هستی زایی VO2max در پسران هنگام بلوغ تأثیر می گذارد اما در دختران اینطور نیست.

 

حجم ضربه ای

عامل اصلی متمایز کننده مقدار آمادگی هوازی فیزیولوژی بین کودکان، حداکثر حجم ضربه ای است.

هنگام فعالیت ورزشی، مقادیر شاخص ضربه ای(حجم ضربه ای با سطح مقطع بدن ارتباط دارد) در پسران بیش از دختران و در کودکان ورزشکار بیش ازغیر ورزشکار است.

در وضعیت ایستاده، پاسخ نوعی حجم ضربه ای به فعالیت ورزشی در آغاز تا حدود 30 تا 40 درصد افزایش می یابد، سپس در نقطه ی درماندگی به فلات می رسد.

برای یافتن عوامل تعیین کننده ی تأثیر گذار برVO2max باید عواملی را کشف کنیم که بر حجم ضربه ای استراحتی مؤثرند.

حجم ضربه ای استراحتی تحت تأثیر حجم پرشدگی( بعد پایان دیاستولی بطنی)، انقباض پذیری میوکارد و پس بار است.

هنگام عالیت ورزشی در کودک در حال رشد، همچنانکه بعد پایان دیاستولی بطن چپ افزایش می یابد، افزایش حجم ضربه ای هنگام فعالیت ورزشی بیشینه عامل منحصر به فرد مسؤل تغییرات هستی زایی در حدود اکسیژن رسانی تا زمان بلوغ به شمار می رود.

در مردان افزایش اکسیژن برداشتی محیطی(AVO2diff) ناشی از تغییرات هورمونی مربوط به بلوغ در این گسترش حداکثر آمادگی هوازی نقش دارد.

 VO2max وگسترش آمادگی استقامتی

در گروهی از افراد نامتناجس، VO2max به ازای هر کیلوگرم در تعیین توانایی فرد در اجرای فعالیت ورزشی استقامتی شاخص خوبی است. در کودکان نیز این موضوع صادق می باشد.

زمانی که VO2max در ارزیابی تغییرات طولی آمادگی استقامتی در جوانان استفاده شد، تصویر متفاوتی به دست آمد. این نخستین سرنخ را به دست ما می دهد که افزایش حداکثر توانایی کودک در اکسیژن رسانی به عضله فعال بهترین ابزار تغییرات وی در عملکرد هوازی نیست.

در دوران رشد، عملکرد استقامتی به صورت پیش رونده ای بهتر می شود، در حالیکه VO2max به ازای هر کیلوگرم چنین نیست.

این اطلاعات نشان می دهد که به جزVO2max ، لازم است مدل های دیگری برای توجیه توجیه افزایش آمادگی استقامتی در کودک در حال رشد لحاظ شوند. راهبردهای مخصوص دیگری پیشنهاد شده است، اما هیچ کدام به لحاظ تجربی به خوبی آزمون نشده اند.

اقتصاد دویدن و درصدVO2max

در کودک در حال رشد، نیازهای سوخت وسازی بسته به وزن بدن در فعالیت های حامل وزن(دویدن، راه رفتن) کاهش می یابد.

در کودک درحال رشد ،VO2max به ازای هر کیلوگرم ثابت باقی می ماند، در حالیکه VO2 به ازای هر کیلوگرم با سرعت حرکت 8 کیلومتر در ساعت در سطح بدون شیب به شکل پیش رونده ای کاهش می یابد. در نتیجه ، در مقایسه با کودک 5 ساله، کودک 10 ساله با شدت نسبی در حد معناداری کمتری می دود.

این یافته ها کاملا با این مفهوم هماهنگ اند که در کودک در حال رشد، بهتر شدن پیش رونده درصد VO2max در مقدار کاری معین منتقل می شود.

حداکثر میزان عملکرد استقامتی پایدار

کودکان از نظر سوخت وسازی با افزایش سن، پیوسته بی هوازی تر و از هوازی کمتری برخوردار می شوند.

در سال های رشد، این روند در رابطه بین توان بی هوازی و VO2max دیده می شود.

سه مطالعه نشان دادند که نسبت توان بی هوازی به هوازی بین 8 تا 19 سالگی از 2 به 3 در مردان وزنان افزایش می یابد.

در کودکان آمادگی استقامتی با سن افزایش می یابد. اما کاهش هم زمان ظرفیت هوازی و افزایش طرفیت بی هوازی، طبق نظریه پردازی مکانیکی قبلی ، باید باعث محدوده های عملکرد استقامتی پایدار نسبت به اندازه به اندازه بدن شود که متناسب با رشد کودک، پیوسته کاهش می یابد. این روندی است که در عملکرد استقامتی نسبت به اندازه ی بدن مشاهده می شود.

حداکثر حالت یکنواخت لاکتات

 

مفهوم توان بحرانی

زمانیکه آزمودنی سلسله وهله های فعالیت ورزشی را در سرعت های کاری گوناگون انجام می دهد، توان رابطه معکوسی با زمان تا درماندگی با منحنی هذلولی دارد.

این منحنی از نظر نشانه به توان بحرانی(CP) شبیه است که بیشترین مقدار کاری را نشان می دهد که در دوره های طولانی ادامه می یابد.

 

باید انتظار داشت سرعت یا توان بحرانی متناسب با رشد کودکان به همان نحوی افزایش می یابد که مقادیر مطلق VO2max افزایش می یابد. با وجود این، با توجه به توصیف سوخت وسازی عملکرد پایدار عضله، انتظار می رود افزایش CP توأم با سن کمتر ازحدی باشد که با افزایش وزن بدن انتظار می رود. این بدان معناست که با توجه به اندازه بدن ، CP در کودکان کم سن تر باید بیشتر باشد تا در کودکان بزرگ تر.

سینتیک اکسیژن برداشتی

در یک تا دو دقیقه نخست بار کار سبک تا متوسط، اکسیژن برداشتی افزایش می یابد تا به مقدار فلات حالت پایدار برسد. از آنجا که نیاز به انرژی از زمان صفر وجود دارد، کسر اکسیژن یا انرژی مورد نیاز قبل از آنکه اکسیژن برداشتی جان بگیرد باید از منابع سوخت وساز بی هوازی تأمین شود.بنابراین میزان افزایش اکسیژن برداشتی و محتوای کسر اکسیژن اولیه، ظرفیت های نسبی مسیرهای سوخت وساز هوازی و بی هوازی را نشان می دهند.

کودکان ، سینتیک اکسیژن سریعتری را نشان داده اند و گویای این است که کودکان در مقایسه با بزرگسالان هوازی ترند و کمتر بی هوازی اند.

موضوع تفاوت های بالیدگی در سینتیک VO2 موضوعی است که جای کار فراوانی دارد.

ارتباط بین آمادگی هوازی و فعالیت بدنی

از نظر عملیاتی و مکانیکی ، آمادگی بدنی و فعالیت بدنی دو ساختار کاملا متفاوتند.

اینکه فرد چگونه می تواند تکلیف فعالیت ورزشی را به خوبی انجام دهد به آمادگی بدنی وی بستگی دارد.

آمادگی بدنی ویژگی شخصی است که بر اثر عواملی مثل قدرت عضله، تحویل اکسیژن، یا هماهنگی عصبی- عضلانی مشخص می شود، که تا حدی ریشه ژنتیکی دارد.

آمادگی بدنی با شاخص های عملکردی(زمان6/1 دویدن، تعداد درازنشست) معین می شود.

فعالیت بدنی مقدار حرکت فردی را نشان می دهد که روزانه درگیر آن است.

فعالیت بدنی رفتاری است که بخش اعظم آن بر اثر آثار روانی- اجتماعی معین می شود.

فعالیت بدنی بر حسب مصرف کالری ارزیابی می گردد.

پاسخ های آناتومی و فیزیولوژی به فعالیت مناسب باعث می شود آمادگی افزایش یابد.

متون پژوهشی موجود درباره بزرگسالان به روشنی نشان می دهند که فعالیت بدنی یا آمادگی نقش مؤثری در دامنه وسیعی از بیماریها دارد از جمله آترواسکلروز، استؤپروز، چاقی و پرفشاری خون.

در کودکان مشخص نیست که فعالیت بدنی یا آمادگی کدامیک در دستیابی به بهداشت فواید ورزشی مهم ترند.

در حال حاضر همگان پذیرفته اند که برای تندرستی حال و آینده کودکان عادت کردن به انواع گوناگون فعالیت بدنی منظم به همان اندازه آمادگی یا حتی بیشتر از آن مهم است.

افزایش آمادگی مستلزم برنامه تمرینی رسمی است.

افزایش فعالیت بدنی به مداخله هایی که هدف آنها افزایش فعالیت ورزشی روزانه است متکی است.

کودکان برای دستیابی به آمادگی بدنی به چه مقدار فعالیت بدنی روزانه نیاز دارند؟

در کودکان آثار روش زندگی غیرفعال در مقابل فعال بر قدرت عضلانی ، آمادگی بی هوازی و عملکرد استقامتی به خوبی بررسی نشده است.

کودکان فعال آماده ترند و برعکس. در کودکان ارتباط بین میزان فعالیت عادتی و آمادگی بدنی اهمیت کمتری دارد.

اگر کودک نابالغی را تحت تأثیر برنامه تمرین استقامتی استانداردی با شدت، مدت و تواتر کافی قرار دهیم، پیشرفت ها در VO2max چشمگیر نیست و به طور کلی به 5 تا 10 درصد می رسد.

شکل پذیری VO2max در کودکان از کرانه های استراحت کوتاه مدت تا تمرین استقامتی تقریبا 20 درصد است(+7 درصد تا_1 در کودکان از کرانه های استراحت کوتاه مدت تا تمرین استقامتی تقریبا 20 درصد است(7 +درصد تا13- درصد).

از آنجا که تغییرات طبیعی فعالیت بین کودکان مدرسه ای خیلی کمتر از این مقدار است، می توان نتیجه گرفت که چنین تفاوتهایی در فعالیت بدنی، تأثیر زیادی بر VO2max ندارد.

در بزرگسالان ، کاهش آمادگی هوازی توأم با استراحت مطلق خیلی زیادتر است. در افراد غیرفعال ، تمرین استقامتی باعث افزایش VO2max به طور متوسط تا تقریبا 20 درصد می شود. استراحت مطلق به مدت 2 تا 3 هفته ، به کاهش مشابهی در آمادگی هوازی منجر می شود. شکل پذیری در بزرگسالان تقریبا 40 درصد، یعنی دو برابر کودکان است.

تغییرات فعالیت بدنی روزانه بزرگسالان تأثیر زیادی برVO2max دارد، و این نتیجه همسو با این مشاهده است که همبستگی های قوی تری بین آمادگی هوازی و فالیت بدنی عادتی در افراد بزرگسال وجود دارد.

تفاوت های جنسی در VO2max

در میان بزرگسالان جوان، مقادیر میانگینVO2max بیان شده نسبت به وزن بدن در مردان نسبت به زنان 20 تا 25 درصد زیادتر است.

عواملی که به توجیه این اختلاف کمک می کنند عبارتند از تفاوت جنسی وابسته به جنس در وزن خالص بدن و محتوای چربی بدن، غلظت هموگلوبین، فعالیت عادتی و نسبت عضله به وزن بدن.

یافته ها نشان می دهدعوامل زیادی به هم می پیوندند و علت تفاوت های جنسی در حداکثر توان هوازی در بزرگسالان را به خود اختصاص می دهند.

تعیین کننده های اصلی تفاوتهای جنسی در VO2max در بزرگسالان (وزن عضلات، چربی بدن، غلظت هموگلوبین) آثار هورمونهای جنسی تستوسترون و استروژن را نشان می دهند.

که این تغییرات در در زمان بلوغ بین زنان و مردان آشکار می شود. قبل از این سن، زمانی که آثار هورمون های جنسی وجود ندارد ، تفاوت جنسی موجود درVO2max اندک است اما همچنان وجود دارد.

VO2max مطلق

در پسران و دختران در سالهای پیش از بلوغ ،VO2max مطلق به روش منحنی خطی افزایش می یابد. مقادیر میانگین پسران پیوسته بیشتر از مقادیر دختران است.

توانایی متوسط پسران نابالغ در استفاده از اکسیژن هنگام آزمون فعالیت ورزشی بیشینه تقریبا 12 تا 15 درصد بیشتر از متوسط دختران هم سن آنها می باشد.

VO2max به ازای هر کیلوگرم وزن بدن

مقایسه حداکثر توان هوازی بین گروهها مستلزم بیان این مقادیر نسبت به اندازه بدن است.

چنانچه VO2max با وزن بدن ارتباط داشته باشد، میانگین ناچیز تفاوت های جنسی در مقادیر مطلق، در سال های پیش از بلوغ تقویت می شود.

همچنین به جای افزایش موازی، منحنی دختران وپسران معموس می شود. در حقیقت در پسران منحنی در همه حال وجود ندارد، در سرتاسر سال های رشد،  VO2max به ازای هر کیلوگرم تقریبا در حدود 52 میلی لیتربه ازای هر کیلوگرم در دقیقه ثابت می ماند. از  سوی دیگر، مقادیر دختران تقریبا پیوسته کاهش می یابد و از زمانی که VO2max  را می توان سنجید، رقم آن از تقریبا 50 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم در دقیقه در 8 سالگی به 40 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم در دقیقه در 15 سالگی کاهش می یابد.

 با هماهنگ سازی وزن بدن، تفاوت های جنسی موجود در حداکثر توان هوازی در کودکان همچنان به قوت خود باقی است. به علاوه با سن ، اندازه این تفاوتهای بین پسران ودختران زیادتر می شود.

ترکیب بدن

VO2max  رابطه تنگاتنگی با وزن خالص بدن (LBM) یا وزن عضلات اسکلتی دارد.

انتظار می رود تفاوت جنسی موجود در این شاخص ها در تغییرات VO2max مطلق نقش داشته باشد.

منحنی های تکاملی توده عضلانی برآورد شده با توجه به سن در پسران و دختران و منحنی های VO2max مطلق در اصل مشابه اند.

بنابراین، تفاوت های جنسی موجود در VO2max مطلق در سال های پیش از بلوغ را می توان تا حد زیادی به دلیل تغییرات افزایش توده عضلات اسکلتی بدن یا LBM در پسران و دختران دانست.

تفاوت های موجود در وزن عضلات اسکلتی نسبت به وزن بدن را نیز می توان در تفاوت های جنسی موجود در VO2max وابسته به وزن سهیم دانست.

بین 5 تا 17 سالگی، وزن عضلات پسران از تقریبا 42 درصد تا 54 درصد وزن بدن افزایش می یابد. در دختران این افزایش کمتر است: 40 درصد در 5 سالگی به 45 درصد در 13 سالگی افزایش می یابد. توجیه ای تفاوت های جنسی در عضلانی شدن قبل از سن بلوغ معلوم نیست.

در کودکی، مقادیر تستوسترون خیلی کم و در دختران و پسران یکسان است.

تفاوت های موجود در رشد عضلات در سال های پیش از بلوغ بین پسران و دختران اعمال وابسته به تفاوت های جنسی محورGH/IGF-1 را منعکس می سازد.

بافت چربی از میزان VO2max به ازای هر کیلوگرم می کاهد و بخشی خنثی عمل می کند که مخرج کسر را بزرگ می کند. بنابراین، از دیرباز کاهش VO2max وابسته به وزن هنگام کودکی در دختران با انباشت چربی بدن در اواخر سال های پیش از بلوغ توجیه شده است.

با اندازه گیری چربی زیر پوستی ، متوسط درصد چربی بدن دختران از5/13 درصدد در 6 سالگی به 5/18 درصد در 12 سالگی به صورت پیش رونده ای افزایش می یابد. تا 16 سالگی این درصد به 23 درصد افزایش می یابد. چنانچه گفتیم در این دوره 10 ساله VO2max به ازای هر کیلوگرم به میزان 25 درصد کاهش داشته است. در این دوره زمانی، درصد چربی و VO2max به ازای هر کیلوگرم در پسران ثابت می ماند.

مطالعات نشان دادند چنانچه VO2max نسبت به ترکیب بدن بیان شود، تفاوت های جنسی موجود در کودکان کاهش می یابد ولی به طور کامل منتفی نمی شود.

تفاوت های موجود دروزن خالص بدن ، علت تقریبا دوسوم اختلاف جنسی موجود درVO2max  است.

در سال های قبل از بلوغ، تفاوت های جنسی موجود درVO2max مطلق تا حد زیادی علت تغییرات افزایش وزن عضلات اسکلتی بدن در پسران و دختران است.

از سوی دیگر افزایش درصد چربی بدن ، مسؤل کاهش حداکثر توان هوازی است که در دختران در دوران کودکی نسبت به وزن بدن بیان می شود.

غلظت هموگلوبین

بین پسران و دختران در سالهای پیش از بلوغف تفاوت معناداری در مقادیر هموگلوبین مشاهده نمی شود.

از این رو، انتظار می رود غلظت هموگلوبین در تفاوت های جنسی وابسته بهVO2max نقشی نداشته باشد.

مشابهت غلظت هموگلوبین در مقادیر مشابه اختلاف خون سرخرگی- سیاهرگی بیشینه در دختران وپسران انعکاس می یابد.

دانشمندان دریافتند غلظت هموگلوبین خون متغیری توصیفی است که در تجزیه وتحلیل چندسطحی تغییرات VO2max در پسران 11 تا 13 ساله نقشی ندارد. بنابراین، غلظت هموگلوبین خون بر تفاوت های جنسی موجود در VO2max در سال های پیش از بلوغ تأثیری ندارد.

حداکثر حجم ضربه ای

در دوران کودکی، حداکثر تواتر قلبی مستق از جنس است.

AVO2diff هنگام فعالیت ورزشی درمانده ساز در پسران و دختران تفاوتی ندارد.

حجم ضربه ای بیشینه که عنصری کلیدی در شناسایی تفاوت های موجود در VO2max بین افراد است در مورد پسران و دختران نیز صدق می کند.

دو مطالعه، آثار جنس را بر حجم ضربه ای هنگام فعالیت ورزشی بیشینه بررسی کردند.

در میان 24 دختر قاعده نشده و 25 پسر نابالغ ، رولند و همکارانش دریافتند میانگین شاخص حجم ضربه ای در پسران9+_62 و در دختران 9+_55 میلی لیتر در مترمربع بود.

زمانیکه حجم ضربه ای نسبت به وزن خالص بدن بیان شد، تفاوت های جنسی کاهش یافت، اما مقادیر به اندازه 2/5 درصد در پسران زیادتر باقی ماند.

در خصوص حداکثر تواتر قلبی یا اختلاف اکسیژن سرخرگی- سیاهرگی، تفاوت های معنی داری بین پسران و دختران مشاهده نشد.

سایر عوامل

اندازه قلب دختران کوچک تر است و در کوچک تر بودن بعد پایان دیاستولی بطن چپ و در نتیجه کمتر بودن حجم ضربه ای منعکس می شود. با در نظر گرفتن این عوامل، ظرفیت عملکردی دستگاه انتقال اکسیژن و استفاده از آن نسبت به نیاز عضلات اسکلتی تفاوت چندانی در پسران و دختران نابالغ  ندارد.

تقریبا، تفاوتی 5 درصدی وجود دارد که دلیل آن تغییرات اندازه بدن و ترکیب بدنی نیست و تکلیف آن باید معلوم شود.

نتیجه گیری

پیشرفت های هستی زایی در VO2max با توجه به وزن بدن با افزایش اندازه بافت فعال (عضلات اسکلتی) وتغییرات ظرفیت عملکرد دستگاه انرژی آن (ظرفیت آنزیم هوازی) معین می شود. با این گسترش، اندازه قلب نیز افزایش می یابد تا با اکسیژن تحویلی به عضلات فعال که مصرف کننده اکسیژن هستند هماهنگی به وجود آید.

در معادله فیک،عوامل مؤثر بر اندازه بطن چپ استراحتی، مسؤل حجم ضربه ای کودک به شمار می روند و به نوبه خود حجم ضربه ای فعالیت  ورزشی بیشینه،  برون ده قلبی بیشینه، حداکثر اکسیژن برداشتی را معین می کند.

از این رو از نظر قلبی، آمادگی هوازی فیزیولوژی را می توان با متغیرهایی شناسایی کرد که بربعد دیاستولی بطن مثل حجم پلاسمایی، تواتر قلبی( تون واگی) و آثار هورمونی بر قلب تأثیر گذارند.

در کودکان در حال رشد، افزایش عملکرد استقامتی مستقل از VO2max است وبه جای آن با پیشرفت ها در اقتصاد ورزشی زیر بیشینه ارتباط دارد.

حدود عملکرد عضلانی پایدار که با تعادل آنزیمی سلولی هوازی و بی هوازی مشخص می شود، مفهوم سودمندی در درک عواملی است که عملکرد میدانی را هنگام رشد معین می کند.

برعکس بزرگسالان ، میزان فعالیت بدنی در کودکان، برآورد کننده مفیدVO2max نیست. بنابراین، انتظار نمی رود تغییراتی که در فعالیت های روزانه افراد جوان به وجود می آید بتواند حداکثر اکسیژن مصرفی آنها را اساسا دگرگون سازد.

با درنظر گرفتن ترکیب و اندازه بدن، تفاوت های اندکی بین پسران و دختران در حداکثر توان هوازی مشاهده می شود. اینکه آیا این اندک تغییرات جنسی موجود در VO2max (تقریبا 5 درصد)، تفاوت های زیستی واقعی را بین پسران و دختران نشان می دهند ، معلوم نیست.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

You are here فیزیولوژی ورزش آمادگی هوازی

طراحي شده توسط سايتک