پاسخهای فیزیولوژیکی به صخره نوردی در صخره نوردان جوان

  • مشاهده در قالب پی دی اف

پاسخهای فیزیولوژیکی به صخره نوردی در صخره نوردان جوان

گردآورنده:نگار هوازاده

چکیده

سوالات کلیدی در ارتباط با آموزش وکمیتهای فیزیولوژیکی مورد نیاز برای پرورش یک صخره نورد برجسته به طور نامشخصی باقی مانده اند.تحقیق مختصری بر روی صخره نوردان جوان انجام شده است.هدف این مقاله مروری بر صخره نوردی در کنار تاریخچه مربوط به توصیف سازگاری فیزیولوژیکی در ورزشکاران جوان می باشد.توصیه های مبتنی بر شواهد به منظور اطلاع رسانی برای آموزش صخره نوردان جوان مورد جستجو قرار گرفتند.از میان 200 تحقیق در مورد صخره نوردی,50 تحقیق که برای این بررسی مناسب بودند انتخاب شده وبه موازات تحقیقات فیزیولوژیکی که گسترش متداول ویژه متغییرهای رشد در صخره نوردان جوان را بررسی می کردند مورد تفسیر قرار گرفتند.

براساس اطلاعات آسیب دیدگی , صخره نوردان زیر 16 سال نباید در مسابقات بولدرینگ شرکت کنندو تمرینات شدید کشش انگشتان توصیه نمی شود.اکثریت صدمات صخره نوردی در رابطه با پا در نتیجه پوشیدن کفشهای صخره نوردی بسیار کوچک یا غیر عادی می باشد.ارتقاء توان ایزومتریک وعصبی کاملا به مراحل آخر بلوغ جنسی ورشد ویژه خودکار ژنتیکی بستگی دارد,در حالیکه رشد توانایی های حرکتی کاهش می یابد.الگوی تیپ بدنی که شاید ویژگی های فیزیکی متداول در صخره نوردان برجسته در هر سنی را تعیین میکند ناقص می باشد.صخره نوردان ورزیده نوجوان اکنون می توانند با صخره نوردان بزرگسال و بالای 40 سال به رقابت پرداخته وسطوح مشابهی را بالا بروند.

تمرینات ورزشی بسیار شدید که نیازمند میزان کم چربی در جوانان می باشد می تواند باعث تغییر تاخیر در رشد بلوغی و اسکلتی,اختلالات متابولیک و سیستم عصبی هورمونی وآغاز نابهنجاری های تغذیه ای گردد.این مسئله باید با حساسیت و به طور منظم کنترل شود.تمرینات باید نشان دهنده ی ورزشهای سودمند برای جنسیت و سن بیولوژیک مشخص باشند.

 صخره نوردی یک ورزش هنرمندانه ودشوار از نظر فیزیکی و روان شناختی می باشد.چه در صخره نوردی صعودی به صورت عمودی ویا افقی در مسیر گسترده مانند آنچه در تصویر 11 دیده می شود,فقط قسمتهای کمی از دستها و پاها در تماس با سطح صخره نوردی هستند.صخره نوردی در حد برجسته فشار شدیدی بر اندامهای انتهای و فوقانی, بویژه به اندام فوقانی وارد می کند.توان نسبی در صخره نوردان حرفه ای بالاست به دلیل اینکه آنها باید توده بدنیشان را با استفاده از انگشتان که با حرکات پیچیده ی عمودی وجانبی وتغییرات وضعیتی ترکیب شده مدتها نگه داشته و بالا بکشند.از نظر روانی,کوهنورد باید حس برانگیختگی صعود یک مسیر دشوار یا ناشناخته را کنترل کند ودر عین حال به فکر مناسب ترین حرکات تککنیکی مورد نیازبرای به حداقل رساندن خطرات بالقوه سقوط یا آسیب باشد.به اتمام رساندن یک مسیر ناشناخته برای اولین بار بدون سقوط توانایی "بینش" نامیده می شود ودر رقابت ضروری می باشد."redpointing" به تکمیل مسیر بعداز چندین بار تلاش اتلاق می شود.تحقیق برجسته ژان پیاژه باعث گسترش توانایی در حل مشکلات ظاهری و انتزاعی برای سنین بین 11 تا 15 سال شده است.

صخره نوردان معمولا به دنبال چالش مسیرهای جدید برای پرورش مهارتهای تکنیکی چه در سطوح صخره ای مصنوعی سرپوشیده یا سرباز با اناع صخره های خاص  هستند.چالش مداومصعود در مسیرهای ناشناخته باعث رقابتهایی می شود که تمامی مسیرها برای شرکت کننده ناشناخته خواهد بود  و قادر به تمرین ویا تمرین ویژه برای آن مسیر خاص نخواهد بود.تحقیقات اندکی در مورد نیازهای روانی وعصبی صخره نوردی در هر سنی انجام شده است اگرچه که جنبه های روانی قضیه ,عنصر کلیدی در ک.هنوردان حرفه ای می باشد.حیطه این مقاله به جنبه های فیزیولوژیکی صخره نوردی محدود شده است.

صخره نوردی به عنوان یک مهارت برای آماده شدن برای قسمتهای سخت کوتاه صعود دیواره بلند تلقی می شود.روشهای جدید زیادی مثل صخره نوردی دشوار تکنیکی,صخره نوردی سرعتی,بولدرینگ,ویخ نوردی ایجاد شده اند.

دو دهه رقابتهای ورزشی کوهنوردی در اروپا واتحاد جماهیر شوروی سابق باعث امنیت وجودی صخره نوردی به عنوان یک ورزش فوق العاده مربوط به برنامه تحصیلی در خیلی از کشورها شده است.UIAA اولین مسابقه جام جهانی سالیانه ی متوالی در سال 1989 وشرکت در انجمن بازیهای جهانی بین المللی در سال 2005 را ترتیب داد.در سال 2006 ,UIAA ایجاد یک فدراسیون بین المللی به منظور نظم بخشیدن به رقابتهای صخره نوردی برای دستیابی به بازیهای المپیک را تایید کرد.واتز بر این باور است که اگرچه رده سنی خاصی مشخص نشده بود اما با استعدادترین صخره نوردان در طی 2 دهه اخیر نسبتا جان بوده اند.برندگان مسابقات قهرمانی صخره نوردی بزرگسالان زن ومرد اروپا در سال 2006,16 ساله بوده اند,سنی که در میان فینالیستهای جام جهانی هم قابل مشاهده میباشد.در برخی کشورها صخره نوردی رقابتی محدوده ی سنی خیلی گسترده و همپوشان را نشان می دهد.مثلا یک رقابت طبقه بندی هایی بدین صورت داشت: بین 13-15 سال,نفرات برتر با هر سنی,رقابتهای آزاد,16سال وصخره نوردان اسبق 45 سال. هیچ حداکثر فعالیت سنی مشخصی در صخره نوردی وجود ندارد.این امر نباید به این باور منتهی شود که رژیم غذایی ورزشی یک بزرگسال برای یک صخره نورد جوان در حال رشد مناسب است.واژه "جوان" در این مقاله به افراد بین سنین 7-17 اتلاق می شود.

محدودیتهای اطلاعات موجود از صخره نوردی

ماهیت ذاتی ورزش چالش در مورد استاندارد کردن  توافق نامه های تست برای تعیین وحساسیت توانایی صخره نوردی ارائه می دهد.صخره نوردی تلفیقی از حرکات شبیه ژیمناستیک با موقعیتهای ثابت ایزومتریک نگه داشتن دست وپا ,توان عصبی ,طاقت وعملکرد جای دست پیدا کردن ایزومتریک شدید است.

جدول 12 خلاصه ی بعضی مشکلات در مواجه با مقایسه ی تحقیقات را ارائه می دهد.صخره نوردی شامل تلاش در مسیرهای جدید در مسیرهای جدید در سطح های متفاوت مصنوعی یا صخره ای می باشد که این سطوح به طور نظری درجه بندی شده اند واین سیستم درجه بندی در کشورهای مختلف,متفاوت است,شدت تمرینات صخره نوردی بستگی به مهارت صخره نورد,توانایی و تجربه دارد؛ابزار وتکنیکهای پیشرفته باعث تسهیل صخره نوردیهایی که از نظر تکنیکی دشوار هستند می شود که همین امر توانایی های جدید با درجه بالاتر را خلق می کند و صخره نوردان الزاما دچار خستگی ارادی نمی شوند.عملکردی که منتهی به خستگی ناشی از صخره نوردی میشود عموما محدود به عضلاتی هستند که در گیر فعالیت نیروی گرفتن هستند.

قلب یک صخره نورد ماهر بزرگسال عکس العمل قلبی و سازگاری مورفولوژیکی شبیه یک وزنه بردار را داردکه بر خلاف یک ورزش هوازی است.ویژگیهای صخره نوردی عبارتند از توان زیر بیشینه قلبی ,ضربان قلب بالا و افزایش چشمگیر مقاومت محیطی.این میزان بالای توان ایزومتریک در صخره نوردی از مقایسه مستقیم اطلاعات فیزیولوژیکی بدست آمده از تمرینات کوه نوردی مثلا سطح لاکتات خون با جداول مرجع تمرینات ایزوتونیک منتشر شده,جلوگیری می کند.توافق نامه های تست تمرینات ایزومتریک به طور مناسبی مربوط به عملکردهای ورزشی دینامیک نمی باشند.مقایسات مستقیم اطلاعات فیزیولوژیکی بین تحقیقات صخره نوردی با یک طرح تجربی منحصر به فرد قابل اجرا نمی باشد.

توافق نامه های تست ویژه ورزش با حساسیت و قابلیت تکرار در متغیرهای فیزیولوژیک متداول در صخره نوردان با توانایی بالا هنوزز در حال رشد و توسعه هستند.برای مثال استفاده از دینامومتری گیره دست برای اندازه گیری توان گیره دست به طور قابل ملاحظه ای به عنوان عملکرد اندازه گیری استفاده نمیشود,بخاطر اینکه فاقد دقت صخره نوردی می باشد.

رشد اسکلتی,تاندون و لیگامنت

رشد فرایند پیچیده از نظر بیوشیمی و بیولوژیکی می باشد که از طریق آن حالت ژنتیکی از پیش تعیین شده فقط هنگامی به حداکثر میرسد که شرایط مطلوب در طول کل دوره ی رشد فعال باشند.تکامل رشد بافتها و استخوانهای مختلف در سنین بیولوژیکی مختلف اتفاق می افتد و تحت تاثیر تغییرات عملکردی غدد درون ریز بویژه در دوران نوجوانی می باشد.به عنوان مثال تمرین تحمل بار در صخره نوردی یا ژیمناستیک قطعا با افزایش اندازه و توده مواد معدنی استخوان در مقایسه با اطلاعات هنجاری در ارتباط است.میزان ناکافی چربی در یک فرد جوان به طور حتم بر رشد وتوسعه استخوان اثر گذاشته وبعدها فرد متوجه آن خواهد شد.

تکامل استخوان بندی از نظر عملکرد بیولوژیکی تقریبا تا حدود سنین 19-20 سالگی در زنان و 22-23 سالگی در مردان اتفاق می افتد.تکامل استخوان بندی یا بسته شدن صفحه رشد اپی فیز وقتیکه مراحل مجزا در رشد خطی کامل شدند خاتمه می یلبد.اولین مرحله که 2-3 سال به طول می انجامد شامل کاهش سرعت رشد قبل از بلوغ می باشد,مرحله دوم جهش شدید رشد می باشدو در مرحله نهایی خاتمه رشد 20% میزان نهایی رشد فرد بالغ بوقوع می پیوندد.

معمولا مرحله ی نهایی بین سنین 13-17 سال اتفاق می افتد وقتیکه فرایند تشکیل استخوان از فرایندهای جذب مجدد استخوان تجاوز می کند و توده استخوانی تقریبا به میزان دو برابر افزایش می یابد که بحرانی ترین زمان بین 14 تا 15 سالگی می باشد.بلوغ به زمانی گفته می شود که احتمال زیاد شکستگی فاسیال وجد دارد که معمولا با اوج سرعت قد متقارن می شوند.

شواهد بالینی صخره نوردی نشان می دهد که میزان مناسب زمان و شدت تمرینات ورزشی می تواند باعث تسریع تغییرات ذر رشد شده که شاید اختلالاتی در رشد ایجاد نماید.رشد استخوان ممکن است در اثر شکستگی ,جداشدگی وفشارهای تراکمی که منجر به کجی وانحراف استخوان می شود متوقف گردد.برخلاف بزرگسالان صفحه رشد اپی فیز در جوانان در حال رشد دو تا پنج برابر ضعیف تر از بافتهای فیبری پیوندی محیطی می باشد.فشاری که باعث پارگی لیگامنتی در یک فرد بزرگسال می شود موجب صدمات بیشتری در یک فرد نوجوان می گردد.

بعضی از تحقیقات به احتمال 75-90% رشد آسیبها قسمتهای فوقانی دست و پا وسندروم overuse در صخره نوردی اشاره دارند.صدمات قسمتهای فوقانی دست بویژه در انگشتان نسبت به آسیبها در پا یا قسمتهای تحتانی دست وپا در کوهنوردان بزرگسال متداول تر می باشد.پارگی ناشی از کشش A-2یک عارضه متداول ورزشی در وضعیت بند انگشتان دست می باشد.

در جایی گزارش شده است که عموما صخره نوردان ورزیده با آسیبهای بیشتری مواجه می شوند چرا که مسیرهایی با درجه بالاتر فشار مکانیکی و تحمل وزن وارد بر انگشتان را افزایش می دهند.مثلا یک صخره نورد برجسته ممکن است برای حمایت از بدنش از یک یا دو انگشت در مسیرهای دشوار استفاده نماید.گیره های نگه دارنده دست اگر کوچک باشد نیاز به وضعیت چین خورده دارند که از بیشترین فشار تراکمی به غضروف بند انگشت در مقایسه با وضعیت "دست باز" که ایمن تر است استفاده می کند.روهربوگ و دیگران با استفاده از ارزیابی رادیوگرافی درجه بالاتری از استئوآرتریت در نواحی غضروفی 5 انگشت ویژه در صخره نوردان مجرب در مقایسه با افراد غیر صخره نورد در گروه کنترل با سن یکسان را مشاهده نمودند.شیوع استئوآرتریت کلی بین دو گروه معنی دار نبود.چنین شواهدی وجود صدمات گزارش نشده در انگشتان صخره نوردان جوان بویژه کسانی که قادر به صخره نوردی در درجات مشابه به صخره نوردان بزرگسال برجسته بودند را گزارش می دهد.

صدمات وارده به دستان صخره نوردان در حال بلوغ

هوچلزر و شوفل,24مطالعه ی موردی درباره ی صخره نوردان در حال بلوغ با تاریخچه ی درد انگشت را ارائه دادند.این افراد شکستگی های اپیفیزال بندهای داخلی انگشت سوم یا چهارم را تجربه کردندمورد قبلی معمولا قویترین انگشت صخره نورد است .هیچ ضایعه یا آسیبی همراه با شکستگی ها نبود.احتمال اینکه آسیبهای جزیی مکرر باعث شکستگیهای زیاد در نواحی آسیب دیده شود وجود دارد.گزارشات پزشکی نشان دهنده ی روندی هستند که در آن نوجوانان پسر تمرینات شدید استحکام انگشت انجام می دهند تا بتوانند افزایش وزن ناشی از جهش رشدشان را جبران کنند.صخره نوردانی که گزارش مربوط به درد وناراحتی مفاصل را به تعویق انداختندو به توصیه های پزشکی توجهی نکرده و به تمرینات شدید خود به خصوص در بورد دانشگاه ادامه دادند,دچار انحراف دائمی انگشت آسیب دیده و به میزان کمی فقدان حرکت انگشت شدند.(تصویر 2و3)

 

دست چپ پسر صخره نورد 15 ساله است که تمرینات شدید استحکام انگشت کرده و به توصیه های پزشکی توجهی ننموده,وباعث آسیب دائمی صفحات اپیفیزال مفصل داخلی انگشت میانی شده است.

  تاثیرات بلند مدت فشار وبرخورد بر مفاصل انگشتان صخره نوردان جوان قابل پیش بینی نمی باشد با اینکه تحقیقات طولانی مدتی برای پی بردن به این مطلب که آیا این تغییرات باعث شروع زود هنگام استئوآرتریت می شود یا نه صورت گرفته است این نوع از آسیب دائمی می تواند به طور نامطلوبی بر کیفیت زندگی و آینده ی رقابتی حرفه ای صخره نورد تاثیر بگذارد.

رقابتهای بولدرینگ

بولدرینگ,صخره نوردی در یک مسافت کوتاه است که عموما شامل حرکات قدرتی مداوم غیر هوازی و شدید می شود.

به منظور به حداقل رساندن خطرات آسیب انگشت وصدمات ناشی از جراحات سقوط های غیرقابل  کنترل در مسابقات بین المللی بولدرینگ ,اخیرا کمیسیون پزشکی UIAA مطرح کرده است که باید حداقل سن برای شرکت در مسابقات 16 سال باشد ورقیبان باید به طور ایمنی ار ارتفاع 3 متری تا استاندارد DIN 7914 (متناظر با 22 kg/m) بر روی تشک زمینی به ضخامت 30 سانتیمتر  پایین بیایند وطراحان مسیر نباید دستگیره ها را در قسمت بالایی مسیر بگذارند که نیاز به پرشهای بلند داشته باشد,واین امر توسط انجمن بین المللی مسابقات صخره نوردی به تائید رسیده است.بسیاری از تیمهای رقابتی صخره نوردی بولدرینگ شامل آموزش سقوط تثبیت مچ پا و استفاده از علامت گذاریها به منظور محدود کردن جراحات ناشی از سقوط های بولدرینگ غیر قابل اجتناب می باشد.

تغییرات سازگارانه فیزیولوژیک شناخته شده در صخره نوردی

دستان صخره نورد

گزارشات مستندی از تغییرات سازگارانه که مشخصه دستان صخره نورد بزرگسال با تجربه می باشد به طور مبسوطی تهیه شده است.به منظور نشان دادن دو برابر شدن عرض تاندون, کلفت تر شدن بندهای انگشت وتمایل به پهن وکلفت شدن انگشتان.یک مورد هیپرتروفی مغز استخوان مشابه در بندهای انگشت یک صخره نورد جوان توسط شوفل وهمکارانش نیز یافت شد.این هیپرتروفی کاملا به سالهای صخره نوردی,ساعتهای تمرین وسطح کوهنوردی ارتباط دارد.

پاهای صخره نورد

کفشهای صخره نوردی باید توانایی ایستادن از طریق استفاده از سایش با پنجه صاف ودر لبه با پنجه تا شده را با تماس دقیق و مناسب داشته باشند.اکثریت آسیبهای پا در صخره نوردی به خاطر پوشیدن کفشهای صخره نوردی است که شکل غیر طبیعی دارند یا بسیار کوچک هستند.

صخره نوردان با توانایی بالا انحراف وآسیبهای بیشتر پا در مقایسه با صخره نوردان با توانایی کمتر را تجربه می کنند واین امر به خاطر پوشیدن زیاد کفشهای صخره نوردی می باشد که اندازه آنها از اندازه ی کفشهای معمولی کوچکتر است.فقط یک تحقیق در مورد صخره نوردان جوان درباره اندازه کفش برای حالت عادی وصخره نوردی گزارش شده است:به طور متوسط 3/2±73/0 اندازه ی اروپایی در 19 رقابت کننده کوچکتر بود.

طول و عرض پا بصورت خطی از سن 3تا 12 سالگی در دختران وتا 15 سالگی در پسران رشد می کند که بعد از آن وضع رشد ثابت می ماند.همچنین طول و عرض پا به طور معنا داری با طول بدن در 2829 بچه 3 تا18 سال با ضریب 96/0 تا98/0 در هر دو جنسیت همبستگی داشت.پوشیدن کفشهای بیش از حد محدود کننده توصیه نمی شود تا پا بتواند به اندازه کافی رشد کرده و وقوع دردهای موضعی مزمن و شدید و انحراف یا آسیب دائمی به حداقل برسد.در آوردن کفشهای صخره نوردی در فواصل صخره نوردی ممکن است به محدود کردن این آسیبها کمک کند.

سازگاریهای قلب صخره نوردان

قانون ایتالیا دستور می دهد که ورزشکاران در سطح رقابتی ای که هستند بصورت منظم از طریق اکوکاردیوگراف مورد معاینه قلبی قرار بگیرند.این پایگاه داد ه های فوق العاده چشمگیر به طور مناسبی در تحقیق کورادو  بر روی 33735 ورزشکار جوان اجرا شد.دلسی ودیگران طبق این پایگاه داده ها پنج طبقه بندی ایجاد کردند که توسط آن ورزشهای مختلف براساس ویژگیهای مشترک در درگیری قلبی تنفسی در یک گروه قرار می گیرند.صخره نوردی و ورزش صخره نوردی به این ترتیب طبقه بندی شدند:

ورزشی با درگیری فشار قلبی تنفسی,با ویژگی توان قلبی زیر بیشینه,حداکثر ضربان قلب و افزایش واضح مقاومت محیطی در حد متوسط

بزرگی حفره ی دیاستولیک بطن چپ در ورزشهای ایزومتریک فایده زیادی برای ضخامت دیواره مربوط به ظرفیت حفره دارد.

از اطلاعات محدود متابولیک کوتاه مدت که از صخره نوردان بزرگسال بدست آمده است VO2 peak به طور تقریبی  52-55 ml/kg/min  با میانگین 20-25ml/kg/min  در طول مدت صعود می باشد.

این امر کیفیت ایزومتریک صخره نوردی را نسبت به کیفیت ایزوتونیک هوازی استحکام می بخشد و بازتاب صخره نوردی نیمه قانون مندی که مورد ارزیابی قرار گرفته می باشد.پارار,طرح تست غیر هوازی وین گیت,متوجه شد که VO2 در کودکان بین 6-15 سال تغییر نکرده بود و این میزان حدودا 49ml/kg/min  بود.چنین اطلاعاتی حاکی از این است که کودکان تا حد زیادی قادرند VO2 peak خود را به اندازه بزرگسالان بدون هیچ تمرین اضافه تطبیق بدهند و توان هوازی یک عامل محدود کننده در صخره نوردی نمی باشد.

گسترش وبسط هوازی در کودکان محدودتر است و بعدا مورد بررسی قرار می گیرد.

تفاوتهای عمده ای در تشخیص کمر درد بین جوانان و بزرگسالان وجود دارد.سایش ناشی از فشار در pars intrarticularis در پایین نخاع یا اسپوندولیوزیس معمولا در نوجوانان ورزشکار نادیده گرفته می شود.علائم آن شامل شکایت از درد قسمت مرکزی پائین کمر می باشد,اگرچه این درد ممکن است به باسن وپاها هم کشیده می شود.ورزشهایی با مکانیزم ایجاد چنین مشکلی مثل کشش بیش از حد و چرخش کمر در قایق رانی ,ژیمناستیک نمایشی و ورزشهای پرتابی دیده می شود,شیوع اسپوندولیوزیس (به ترتیب %88/16 و%96/16) است که در مقایسه با جمعیت کل (%3 تا %02/8) میزان بالایی را نشان می دهد.صخره نوردی نیز شامل این مکانیزمهای انگیزنده است.

گزارشها حاکی از این است که صخره نوردی می تواند بروز اسپوندولیوزیس را تسریع بخشد, اما شیوع آن مورد بررسی قرار نگرفته است.شواهد اثبات نشده ای درباره ی اسپوندولیوزیس در صخره نوردان بزرگسال و حرفه ای گزارش شده است .اسپوندولیوزیس به مشکلات ناشی از استفاده بیش از حد از دیسک ستون فقرات گفته می شود که باعث لغزیدن آن از تراز می گردد.

محدوده زمانی عملکرد ورزشی پیشرفته در ورزشکاران جوان

تشخیص تاثیرات مستقل تمرین کردن از رشد عادی و سایر عوامل مخدوش کننده به علت کمبود تحقیقات دراز مدت دشوار است.تحلیل جامع جهانی ویرو و همکارانش درباره ی 31 تحقیق و11 گزارش از افزایش و بهبود سالانه ی توانایی های حرکتی برای نوجوانان ,که در جدول شماره 2 خلاصه شده است ,عمدتا بر پایه ی داده های مقطعی بود.محدوده زمانی ویرو برای بهبود قدرت کاملا با مراحل پایانی بلوغ جنسی و پیشرفت رشد رسانی ویژه در ارتباط است,همانند پر رشدی مرضی ماهیچه ای وابسته به تستسترون که در پسران نوجوان دیده می شود.بلوغ جنسی به پدیده "رشد بیش از حد رشد شخصی" مرتبط است.میزان بهبود در توانایی های حرکتی در سنین نزدیک به دومین و سومین دوران بلوغ جنسی کاهش می یابد و ممکن است در پسران در حدود 16 سالگی و در دختران در حدود 14 سالگی متوقف گردد.

میانگین سنی 9/0± 5/14 که در مطالعات موردی هوخهولتزر و شوفل بر روی 24 صخره نورد (23 پسر نوجوان) با شکستگی انگشت گزارش شده است , با محدوده زمانی ویرو برای بهبود قدرت و سرعت ,"رشد بیش از حد قدرت شخصی" ونیز سن مهم 14 تا 15  سال که توده استخوانی تقریبا دو برابر افزایش می یابد و خطر مصدومیت بیشتر است ,تطابق دارد.تاثیر تمرین و رشد سریع در این سن از طریق آزمایش محاسبه ی گلوبولهای قرمز خون,حجم خون بدون پلاسما و تراکم هموگلوبین در 876 ورزشکار که بطور شدید ورزش می کردند(در سنین06/0±01/14) در مقایسه با گروه کنترل نیز تائید شده است.

تمامی متغییر های اندازه گیری شده در گروه ورزشکاران به نسبت گروه کنترل کاهش بیشتری داشت و نیز ورزشکاران مرد بیشترین کاهش را نشان دادند.

تفاوتها در متابولیسم نوجوانان

کودکان 12 ساله متبولیم خاصی ندارند.آنها پاسخ متابولیکی خاصی به ورزش نشان نمی دهند(آنگونه که در بزرگسالان رخ می دهد).بر خلاف بزرگسالان,کودکان هنگامیکه تمرینات طولانی ,کوتاه یا شدیدرا انجام نمی دهند,برای تولید انرژی به جای کربوهیدرات ,چربی می سوزانند.تا زمانیکه بلوغ جنسی اتفاق بیفتد,مقدار چندین آنزیم ضروری بی هوازی برای حفظ انقباضهای هم اندازه وتحمل بار سنگین ناکافی است.متابولیسم تاندونها ورباط های بزرگسالان نشان می دهد که مصرف اکسیژن در مقایسه با ماهیچه های اسکلتی 5/7 مرتبه کاهش می یابد.

مکانیزمهای واکنش تعادلی تشنگی و درد در کودکان,ناقص است و احتیاج به نظارت دقیق دارد.

تیپ بدنی صخره نوردان

واتز عقیده دارد که تغییر در دهه ی 1990 برای افزودن آویزان ماندن شدید در مسیر رقابتها می تواند به ضرورت فیزیولوژیکی ورزش برای تمایل  به اندام مزومورف و اکتومورف قامت کوتاهتر منجر شده باشد.

دلیلی که ارائه شد این بود که نیروهای مقاومت مربوط به این لحظات,برای صخره نوردان بلند قدتر که انتهای اندام آنها از مرکز جاذبه ی تنه شان دورتر است بیشتر خواهد بود وتوده احتمالی و افزایش یافته بدن در صخره نوردان بلند قدتر می تواند به خستگی زودرس ناشی از صخره نوردی منجر شود.(همانطور که در شکل 11 نشان داده شده است.)

برخی از تحقیقات نشان می دهند که نسبت طول افزایش یافته بازو به قد در صخره نوردان حرفه ای می تواند یک ویژگی انتخابی در آن مرحله باشد,اگرچه سایر نویسندگان عقیده دارند که متغییرهای قابل تمرین,قالبا در توانایی صخره نوردی تا ارتفاع بالاتر گزینشی هستند.

نظریه ی بیومکانیکی در مورد قد و ظول بازوی ایده آل برای صخره نوردی مورد بررسی قرار نگرفته است,اما برخی تفاوتهای نژادی در این زمینه شناخته شده است.یون و همکارانش 10322 کودک سالم کره ای را مورد بررسی قرار دادند تا مشخص کنند آیا ارتباطی میان قد ,طول پا و طول بازو وجود دارد یا نه.

یون دریافت که طول بازوی کودکان کوتاهتر هرگز از قد آنان تجاوز نمی کرد و در پسران بلند قد,رشد طول بازو در سن بلوغ تا 17 سالگی تسریع می شود وبصورت افزایش یافته باقی می ماند.افراد سیاهپوست نسبتا دست و پاهای بلندی دارند در حالیکه آسیایی ها معمولا دست وپاهای کوتاهتری دارند.نژاد در مطالعات مربوط به صخره نوردی گزارش نشده است.

شواهدی که در جدول 11 نشان داده شده است برای تعیین ساختار جسمی صخره نوردان حرفه ای در هر سنی ناکافی است اما ورزشکاران موفق نوجوان بین سنین 12-18 معمولا ساختار جسمی صخره نوردان بزرگسال وحرفهای از طریق اندازه گیری قطر ,طول و عرض دست وپا,توده وترکیب بدن و احتمالا نژاد ممکن است مفید باشد.

 

ورزشهای که برای رقابتی بودن نیاز به لاغری دارند

نظریه رایج میان صخره نوردان مبنی بر اینکه کاهش چربی بدن باعث بهبود عملکرد می شود,مورد بررسی قرار نگرفته است, با اینحال صخره نوردان حرفه ای اغلب میزان چربی کمی دارند. تعیین وزن ایده آل بدن وترکیب یک ورزشکار برای سلامتی ورقابت بایستی به صورت انفرادی انجام شود زیرا این موارد شدیدا تحت تاثیر سن ,جنسیت ,ژنتیک و ضرورتهای ورزش هستند.

حداقل مقدار تخمین زده شده برای چربی بدن در ورزشکاران که با سلامتی سازگار باشد ,5% در مردان و12% در زنان است.جدولهای مرجع که جزیئات حداقل درصد چربی در ورزشکاران جوان را نشان بدهد,شناخته نشده است.

تحقیق برجسته ی واتز بر روی 90 رقیب صخره نورد که سنی معادل 5/13±3 داشتند,نشان داد که آنها هنگامیکه برای قد,وزن و چربی بدن اندازه گیری شدند,مساوی یا کمتر از پنجاهمین صدیک برای داده های هنجاری مربوط به جنسیت و سن وکنترلهای ورزشی بودند.(p<0/01)  هیچ نوع محاسبه ی بلوغ بیولوژیکی یا پیش بینی های ژنتیکی درباره ی قد نهایی صخره نوردان جوان در این مطالعه یا هیچ مطالعه ی دیگری که نویسنده از آن مطلع باشد,گزارش نشده است. مشخص نیست که آیا این رقیبان صخره نورد کوتاهتر و لاغرتر ,نتیجه ی گزینش, طول و شدت تمرین و یا عادات غذایی بوده اند.

ناتوانی در رسیدن به قد ژنتیکی کامل ,می تواند دلایل بسیار متفاوتی داشته باشد.رشد پیش از بلوغ,با چندین متغییر ژنتیکی تحت کنترل رشد سریع تنه است.

نقصهای رشد استخوانی منقطه ای می تواند به دلایل بسیار گوناگونی ایجاد شود,از جمله تمرین شدید یا تعادل منفی انرژی که می تواند سطح عامل رشد شبه انسولین را کاهش دهد.برای مثال,از آنجا که تمرینات پر فشار و ویژه ی ژیمناستها پیش از بلوغ آغاز می شود,ممکن است در مقایسه با ژیمناستها , شناگران موزون که تمرین آنها شامل حرکات فعال اما کم فشار است,شاهد توقف در رشد طول پاها باشند.

کین و همکارانش تحقیقات مربوط به ژیمناستیک از سال 1966 را بررسی کردند و متوجه شدند که ژیمناستهای مسابقه ای از رشد تضعیف شده که رشد جبرانی را به دنبال دارد ,شناخته می شوند.گرچه هنگامیکه تمرینات کاهش یابد یا زود کنار گذاشته شود,همیشه عکس این قضیه رخ نمی دهد.

کین عقیده دارد هنگامیکه قد در پنجمین صدک پایین باشد و یا کاهشی در شاخص های رشد در دو خط اصلی صدک وجود داشته باشد, سرعت رشدی که به طور منظم در نمودار مشخص می شود,دوران پیش از بلوغ و تکامل کامل آسیب شناسی های زیر ساختی را نشان می دهد.

مطالعه ی واتز گزارش داد که فینالیستهای هر دو جنسیت در سن 5/13±3 میزان مشابهی چربی (6/9±%9/1) داشتند.معانی احتمالی این میزان کم چربی در دوران پیش و پس از بلوغ اکنون می تواند مورد بررسی قرار گیرد.رابطه مثبت و بسیار متقابلی میان توده چربی کل و توده و اندازه ی استخوانها (p<0/001) در 3082 کودک از طریق تکرار محاسبات DXA در سنین 9/9 و8/11 مشاهده شد.در دختران این رابطه مثبت در مرحله ی پیش از بلوغ Tanner (p<0/001) برقرار بود.کلارک عقیده دارد که توده چربی می تواند با تحریک رشد شعاعی استخوان ,بر خلاف رشد طولی,از طریق افزایش میزان شبه ضریعی,اندازه استخوانها را افزایش دهد.

در دوران نوجوانی ,عوامل ترکیبی یا مستقل برقراری دریافت انرژی منفی و چربی پائین می تواند رشد بلوغی را تغییر دهد و به تاخیر بیندازد,به اختلالات متابولیک و عصبی درون ریز کمک کند,بر قامت تاثیر بگذارد,به طور مشخص بر رشد و انسجام استخوان در کوتاه مدت و طولانی مدت تاثیر بگذارد,احتمال آسیبهایی همچون شکستگیهای ناشی از فشار را افزایش دهد و اختلالات غذا خوردن را زیاد کند.الگوهای غذایی ناهنجار یا محدود کننده در صخره نوردان بزرگسال حرفه ای گزارش شده است .صرف نظر از حجم تمرینات ,ورزشهای نمایشی که برای رقابت نیاز به لاغری دارند, عموماً شامل موارد متعدد تأخیر در اولین قاعدگی، اختلال قاعدگی و اختلالات غذا خوردن در هر دو جنسیت می شود. اختلالات غذا خوردن، فقدان قاعدگی و تحلیل استخوان ها سه جزء مرتبط هستند که" سه گانه ورزشی زنانه" را تشکیل می دهند. کان و همکارانش برای گنجاندن استئوپنی در تعریف این سه گانه دلایل ارائه می کنند. هنگامی که یکی از اجزای این سه گانه وجود دارد، اجزاء مرتبط دیگر نیز باید به عنوان پیامدهای آن مورد بررسی قرار گیرند که ممکن است. وابسته به زمان و شاید برگشت ناپذیر باشند. سایر تحقیقات حاکی از این است که تأثیرات زیان آور کاتابولیک و هورمونی بر سلامتی و عملکرد حفظ تعادل انرژی منفی و چربی پایین، به خصوص پس از تمرینات فشرده، بیشتر از تأثیرات خود تمرین است.

وضعیت لیپید و آپولیپوپروتئین در دختران ورزشکار در سنین 10-15 می تواند بیش از میزان مصرف غذا به علت تفاوت در فعالیت جسمی باشد. بنابراین هم زمان بندی و هم تناسب رژیم غذایی عوامل مهمی در سلامتی و عملکرد می باشند.

نتایج

براساس شواهد ارائه شده در این مطالعه، موارد زیر درباره طراحی برنامه های تمرینات صخره نوردان جوان و علاقه مند پیشنهاد می گردد

   صخره نوردان با سن کمتر از 16 سال نباید تمرینات فشرده و قدرتی انگشتان را انجام دهند و نمی توانند در رقابت های بین المللی بولدرینگ شرکت کنند.

نیرویی که پارگی رباط در فرد بزرگسال ایجاد می کند، احتمالاً به نوجوان در حال رشد آسب بیشتری می رساند. زیرا قطعات رشد استخوان دراز در اپیفیزیال آنها دو تا پنج برابر ضعیف تر از بافت فیبری اطراف آن می باشد.

شتاب رشد نهایی بلوغ با خطر فزاینده آسیب ها و شکستگی صفحات رشدی استخوان ارتباط دارد

   کودکان تا سن 12 سالگی توانایی محدودی برای ایجاد پاسخ متابولیکی متناسب به تمرینات ویژه دارند اما از توانایی تسریع شده ای برای رشد حرکتی برخوردارند.

این موضوع نشان می دهد که تأکید تمرینات بایستی بر بالا رفتن مقدار بیشتر و تنوع مسیرهای صخره نوردی برای افزایش روان بودن و کارآیی مکانیکی تکنیک های صخره نوردی باشد، نه بر افزایش شدت تمرینات.

 پوشیدن کفش های بسیار محدود کننده برای پاهای در حال رشد به منظور جلوگیری از آسیب ها و تغییر شکل پاها توصیه نمی شود. اندازه گیری منظم سایز کفش های خیابان و کفش های کوهنوردی می تواند حداقل تا سن 15 سالگی راهکار مفیدی باشد.

   نمودارها و اندازه های سرعت رشد توده چربی بایستی با دقت و به طور منظم طراحی شود. در ثورت امکان جزئیات دوره و سن نخستین قاعدگی باید جمع آوری شود. هنگامی که قد در پنجمین صدک پایین باشد و یا شاخص های رشد در دو خط مهم صدک رو با پایین سیر کند، ارجاع به تکامل کامل آسیب شناسی زیر ساختی بایستی انجام شود. این موضوع همچنین می تواند نشان دهد که آیا منحنی رشد صخره نورد، ویژگی یک فرد بالغ زودرس است( مانند شناگران)، و یا مربوط به یک فرد دیربالغ است(مانند ژیمناست ها).

   اهمیت تأثیر رژیم غذایی مناسب و زمان بندی آن بر سلامتی و عملکرد باید به صخره نوردان آموزش داده شود.

 وقوع تحلیل استخوان ها به صورت مستند ثبت نشده و نیازمند بررسی است.

    سنی که صخره نورد باید در صخره نوردی تخصص پیدا کند، مشخص نیست

  افراد مطلع و با صلاحیت باید به طور دقیق بر تمرین نظارت داشته باشند. هنگامی که شدت تمرین افزایش می یابد، صرفنظر از زمان رقابت ها، بایستی تمرینات بی خطر و مؤثر برای یک جنسیت خاص و سن بیولوژیکی در نظر گرفته شود

   تحقیقات گسترده ای بر روی صخره نوردان جوان ضروری است.

اطلاعات گذشته در مورد این موضوع

داده ها درباره صخره نوردان جوان بسیار اندک است. مطالعاتی که نشان دهنده  پاسخ فیزیولوژیک به رشته های فرعی صخره نوردی در بزرگسالان باشد، محدود هستند. مطالعات بزرگسالان عموماً درباره مردان، تشخیص آسیب های این ورزش و الگوهای آسیب، داده های اصلی اندازه گیری بدن و ایجاد پروتکل های منحصر به فرد آزمایش های ورزش های ویژه که متغیرهای قابل آموزش در صخره نوردان حرفه ای را متمایز می کند انجام شده است.

نتایج مطالعه حاضر

مطالعه حاضر بنیادی بر پایه شواهد را آغاز کرده است تا به اطلاع رسانی درباره ایجاد برنامه ورزشی تمرینی بلند مدت برای صخره نوردان جوان و علاقه مند کمک کند. این تحقیق، مسایل شناخته شده رشد فیزیولوژیکی که در تمامی ورزشکاران جوان وجود دارد و نیز متغیرهای شناخته شده فیزیولوژیکی در صخره نوردی را شامل می شود. رژیم غذایی یک صخره نورد بزرگسال حرفه ای در هنگام تمرین برای یک صخره نورد جوان حرفه ای مناسب نیست حتی اگر در مسیرهای مشابه صخره نوردی یا رقابت کنند. 

 

 

You are here فیزیولوژی ورزش پاسخهای فیزیولوژیکی به صخره نوردی در صخره نوردان جوان

طراحي شده توسط سايتک